Dziennik mojego wyzwolenia

Trigger warning: samobójstwo Tak po prawdzie o Jaha Koo dowiedziałam się rok temu, gdy Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie ogłosił, że odbędą się pokazy jego spektaklu „Haribo Kimchi”. Zainteresowało mnie w tym wszystko, a szczególnie połączenie tych dwóch słów w jeden tytuł. Niestety, nie było mi dane tego doświadczyć, ponieważ w tym czasie byłam już w Korei. Los uśmiechnął się do mnie w tym roku, gdyż Jaha Koo ponownie zawitał do Krakowa, tym razem ze spektaklem „Cuckoo”, pokazują

O wydarzeniu „Patrząc na niewidzialne. Przegląd obrazów filmowych z Korei Południowej” dowiedziałam się z Instagrama National Museum of Modern and Contemporary Art w Seulu na dwa tygodnie przed jego rozpoczęciem. Tego dnia dosłownie przegrzebałam każdy zakątek polskiego i koreańskiego internetu, żeby dowiedzieć się szczegółów, ale skończyło się na frustracji. Kiedy w końcu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie ogłosiło program przeglądu, dosłownie rzuciłam się na bilety, któr

Minęło 10 lat od przełomowego spotkania południowokoreańskiego mistrza gry w Go, Lee Sedola, z programem AlphaGo, stworzonym przez Google DeepMind. Piszę o tym w kategoriach spotkania, bo po obu stronach planszy goban spotkali się ludzie. Jednego prowadziły jego doświadczenie, wiedza i intuicja, a drugiego – algorytm. Kamienie po planszy przesuwały przecież ludzkie palce. Go (w języku koreańskim 바둑, czyt. paduk) to pochodząca z Chin abstrakcyjna gra strategiczna, której korze

Dziś wyruszyłam na poszukiwanie ciszy. Seulu uczę się intuicyjnie, chodząc trochę w konkretnym kierunku, a trochę bez celu. Dziś rano poszłam zanieść ubrania do pralni, ale oczywiście nawet z mapą moje małe sąsiedztwo mnie przerosło. Po drodze znalazłam jednak kameralne miejsce reklamujące się jako „brunch all day”, gdzie zjadłam ciepłą kanapkę z kurczakiem, serem, jajkiem i pomidorem (!), i wypiłam herbatę rumiankową (!!). Po tygodniu zauważyłam u siebie niezdrową ekscytację

Kiedy to piszę, jeszcze nie wróciłam ze spaceru. I nie wiem, czy chcę wracać. Chodzenie ma w moim sercu szczególne miejsce. Pisałam już kiedyś o tym w kontekście szwendania się po Seulu, ale zanim przypomnę sobie te słowa, wrócę do tu i teraz. Chociaż ta sytuacja performatywna jest już za nami, muzeum zamknięte, artystka zakończyła swoją pracę na dziś, to we mnie wciąż jest ten rytm. Momentami nierówny, bo nasze ciała oparte o siebie plecami musiały wypracować harmonię, ale z