Busan, 17 września 2023 roku

Dojechałam. I choć mój train to Busan wcale nie przemienił się w apokalipsę zombie, w Korei trwa czterodniowy strajk kolejarzy, więc dotarcie tutaj nie było takie oczywiste. Kiedy niemal wbiegłam na stację w Seulu i zobaczyłam na wyświetlaczu, że mój pociąg jest na zielono, a nie tak jak niemal co drugi – na czerwono, odetchnęłam z ulgą. Niestety wielu pasażerów pozostało na dworcu.

Wybrałam szybki pociąg KTX, więc 320 kilometrów z Seulu do Busanu przejechałam w trochę ponad 2 godziny. Przyzwyczajona do polskich standardów, byłam mile zaskoczona. Choć bardziej zdziwiło mnie to, że przez całą drogę nie sprawdzano biletów. Byłam już na to psychicznie przygotowana, ale nikt nawet na mnie nie spojrzał. Czy to norma, czy pokłosie strajku, pewnie się nie dowiem, bo to moja pierwsza i ostatnia podróż pociągiem w Korei.

Busan przywitało mnie pochmurnie. Mimo to mój pokój hotelowy znajduje się na 10. piętrze z widokiem na port. W dzień może nie robić dobrego wrażenia, ale nocą – magia. Mogę oglądać pociągi dojeżdżające do stacji Busan i statki wpływające do i wypływające z portu. I górę, którą dziś spowiła mgła. W ogóle trasa na południe kraju była niezwykle zielona i górzysta. Ale to na morze czekałam.

Z mojego hotelu do plaży Haeundae (해운대해수욕장) jechałam prawie 50 minut autobusem. To dało mi pierwszy obraz wielkości miasta, drugiego w kraju po stolicy. Aż w końcu dotarłam. Dopiero tutaj poczułam, że jestem. Jestem w Korei, jestem w podróży, jestem w procesie wyzwolenia. Ściągnęłam buty i pozwoliłam falom mnie pochłonąć. Bo przyjechałam do Busanu, aby...