Sroka i tygrys

Płakałam, czytając tę książkę. Nie ze smutku, ale dlatego, że widziałam w tych zapiskach siebie. Autorka często porusza metaforę lustra i myślę, że właśnie ona zadziałała na mnie najbardziej: jako na osobę piszącą i zajmującą się roślinami. Oczywiście nie jestem ogrodniczką, ale w swojej ośmioletniej historii zajmowania się roślinami miałam epizod dżungli i epizod pustyni. W momencie największego wzrostu mój pokój był przepełniony zielenią różnych gatunków, a w czasie gwałtow

Huam-dong. Dopóki nie dotarłam tu cała mokra od potu (dziś było słonecznie, wilgotno, 24 stopnie) i nie weszłam na dach domu, w którym zamieszkamy na trzy tygodnie, nie byłam pewna, czy rzeczywiście tu wróciłam. Po osiemnastu miesiącach wracam tu trochę jak do siebie, ale też z lekkim uściskiem w żołądku – czy rzeczywiście pasuję do tego miejsca, czy ono coś we mnie zmieniło, czy ten powrót nadpisze wspomnienia, a może je pogłębi? Dołoży kolejnych warstw, tak jak ceglane will

Trigger warning: samobójstwo Tak po prawdzie o Jaha Koo dowiedziałam się rok temu, gdy Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie ogłosił, że odbędą się pokazy jego spektaklu „Haribo Kimchi”. Zainteresowało mnie w tym wszystko, a szczególnie połączenie tych dwóch słów w jeden tytuł. Niestety, nie było mi dane tego doświadczyć, ponieważ w tym czasie byłam już w Korei. Los uśmiechnął się do mnie w tym roku, gdyż Jaha Koo ponownie zawitał do Krakowa, tym razem ze spektaklem „Cuckoo”, pokazują